Co to jest psychoterapia?

To zbiór metod i technik leczących, pomagających leczyć rozmaite schorzenia i problemy natury psychicznej. Wspólną cechą wszystkich technik psychoterapii jest kontakt międzyludzki. W obecnym rozumieniu medycznym należy oddzielić to, co popularnie nazywa się psychoterapią, od pomocy psychospołecznej. Psychoterapia sensu stricto jest metodą z wyboru w leczeniu zaburzeń nerwicowych, depresyjnych, lękowych oraz zaburzeń osobowości. Często wspiera jest leczeniem farmakologicznym.

A ujmując to po ludzku to…

To zwykle rozmowa. Rozmowa w bezpiecznych, dyskretnych warunkach gabinetu psychoterapii. Jednak różniąca się od rozmów, które na co dzień prowadzimy ze znajomymi, bliskimi czy też przypadkowo napotkanymi ludźmi.

To rozmowa na temat życia psychicznego, skupiająca się na tym wszystkim, co dzieje się w życiu Pacjenta, zarówno tym „na zewnątrz”, jak i tym „w środku” - Jego myślach, skojarzeniach, uczuciach, fantazjach czy snach. Na tym, co go nurtuje, gnębi, co przeszkadza i utrudnia życie, ale także na tym co jest dla Niego źródłem radości i dumy.

W psychoterapii indywidualnej podkreśla się, że sam psychoterapeuta jest narzędziem pracy. Pewnego rodzaju lustrem, w którym w bezpiecznych warunkach przygląda się pacjent. Możliwość wyleczenia wynika z relacji terapeutycznej, a więc swoistej więzi, jaka powstaje między terapeutą a pacjentem podczas systematycznych spotkań.

Warte zaznaczenia jest to że w psychoterapii leczy nie tylko rozmowa, ale także szczególna relacja, jaką pacjent i terapeuta budują ze sobą. Różni się ona od naszych relacji z innymi ludźmi i jest tak skonstruowana, żeby mogły być w niej realizowane cele terapeutyczne. Relacja terapeuta – pacjent jest określona kontraktem i nie może poza ten kontrakt wyjść także z powodów etycznych: terapeuta nie wybierze się na kawę ze swoim pacjentem ani nie będzie z nim utrzymywać prywatnych kontaktów. Taka bariera w kontakcie służy stworzeniu optymalnych warunków do pracy i jest konieczna, aby cel terapii został osiągnięty.